Alleen op pad

Soms wil ik er gewoon even uit, even uit de dagelijkse beslommeringen. En meestal doe ik dat dan niet. Mopper ik een beetje (veel), maar ga daarna gewoon weer door met het dagelijks leven. Tot ik gisteren dan echt op pad ging, in mijn eentje. Met de trein op weg naar Rotterdam. Omdat ik daar nog nooit was geweest en er een fotomuseum is. Dus daar ging ik, met mijn Hema-dagkaart.

UntitledHet was een prima dag, zo in mijn eentje. Heerlijk rondgehangen in het fotomuseum (wel vind ik die in Den Haag mooier), over de Erasmus-brug gelopen, in mijn eentje geluncht, de Markthal bekeken en lekker geshopt. En het werd maar warmer, dus was ik er na een tijdje toch wel klaar mee. Het was eigenlijk nog niet eens zo laat, ik kon om 16.13 uur de trein naar Tilburg pakken, maar het was lang genoeg geweest.

Het beviel prima, zo alleen op pad. Ik heb de tijd genomen om alles goed te bekijken, heb veel gelopen en maakte een praatje met een mevrouw in de Hema. In de trein had ik fijn de tijd om wat te lezen en om wat naar buiten te staren.

Ga ik het vaker doen? Ik weet het niet. Het is erg fijn om even zo alleen er op te trekken. Maar het voelt ook raar, alsof ik iets doe wat niet mag. Wat onzin is natuurlijk. Toch voelt het als luieren onder werktijd. Maar misschien is dat luieren soms wel gewoon nodig…

BewarenBewarenBewarenBewaren