Een week van afscheid

Komende week is de laatste week van dit schooljaar, bijna vakantie. Een fijn vooruitzicht, 6 weken lang geen ochtendspits en broodtrommels smeren. Het kan zijn dat ik er na een paar weken wel weer klaar mee ben, maar voor nu is het vooruitzicht nog heerlijk.

Al wordt het komende week ook een week van afscheid nemen. Onze oudste zit nu in groep 8 en gaat dus na de zomervakantie naar de middelbare school. Een hele nieuwe fase, waar ze veel zin in heeft. Maar een nieuwe fase betekent ook het afsluiten van een oude fase. Afscheid nemen van de basisschooltijd. En ik ben niet zo goed in afscheid nemen.

Dus deze week, en dan vooral aan het einde van de week, zul je me regelmatig in de weer zien met zakdoekjes. Er staat namelijk nog een afsluitende musical op de planning en, de absolute tranentrekker, het afscheid van groep 8 door de hele school. Ieder jaar kijk ik met tranen in mijn ogen naar het afscheid van al die kinderen van groep 8. Hoe ze worden toegezongen en uitgezwaaid door alle andere kinderen. Hoe dat vaak gepaard gaat met tranen, bij de kinderen van groep 8 en hun ouders. Nu hoor ik daar zelf bij…

Advertenties

Wat ik later worden wil…

De vraag ‘Wat wil je later worden?’ heb ik altijd lastig gevonden. Het varieerde nogal van juf, schrijfster tot archeologe of zelfs auto-monteur. Ik behaalde mijn havo-diploma en ging studeren. Ik twijfelde tussen sociaal pedagogische hulpverlening of verpleegkunde. Maar mijn angst voor spuiten deed mij voor SPH kiezen. Tijdens mijn studie twijfelde ik weer, kon ik niet beter voor maatschappelijk werk kiezen? Dat deed ik uiteindelijk niet en behaalde mijn hbo-diploma om vervolgens aan het werk te gaan als activiteitenbegeleider.

Na een jaar stopte ik daar mee vanwege een verhuizing en een flinke toename van reistijd als gevolg van die verhuizing. Ik werkte op een naschoolse opvang, op een kinderdagverblijf en in een huis voor mensen met een verstandelijke beperking. Maar dat was niets voor mij en ik kwam bij een verzekeraar terecht waar ik zo’n 10 jaar werkte, met plezier. Toch kwam ik met mezelf in de knoop, de combinatie werken en ouderschap lukte me niet. Ik had de mogelijkheid om te stoppen met werken en deed dat dan ook.

Inmiddels zijn we alweer 6 jaar verder, geniet ik nog volop van het ouderschap, maar voel ik dat ik me verder wil ontwikkelen. En dan loop ik vast, want waarin wil ik me ontwikkelen? De vraag die ik als kind al niet kon beantwoorden, kan ik nu nog steeds niet invullen. Ik zou zo graag iets vinden waar ik goed in ben, waar ik me volledig voor in wil zetten. Wat ik verder kan ontwikkelen, waar ik nog veel over kan leren. En dat ik dat ook nog eens heel leuk vind om te doen, voor een lange tijd. Want vaak kan ik vol enthousiasme aan iets beginnen, maar verdwijnt dat enthousiasme na een een tijdje. Wat dan weer de nodige frustratie oplevert.

Wat ik wil zeggen is dat ik op zoek wil naar dat waar ik goed in ben, leuk vind om te doen en verder wil ontwikkelen. Dat vind ik lastig. Want waar ben ik echt goed in? Wat wil ik later worden?
En hoe ga ik een antwoord vinden op deze vragen? Moet ik daar iemand voor inschakelen, is er een boek dat me kan helpen, een website?

Heb jij tips, herken je mijn verhaal, ben jij op zoek naar jouw talenten? Ik hoor het graag!

Alleen op pad

Soms wil ik er gewoon even uit, even uit de dagelijkse beslommeringen. En meestal doe ik dat dan niet. Mopper ik een beetje (veel), maar ga daarna gewoon weer door met het dagelijks leven. Tot ik gisteren dan echt op pad ging, in mijn eentje. Met de trein op weg naar Rotterdam. Omdat ik daar nog nooit was geweest en er een fotomuseum is. Dus daar ging ik, met mijn Hema-dagkaart.

UntitledHet was een prima dag, zo in mijn eentje. Heerlijk rondgehangen in het fotomuseum (wel vind ik die in Den Haag mooier), over de Erasmus-brug gelopen, in mijn eentje geluncht, de Markthal bekeken en lekker geshopt. En het werd maar warmer, dus was ik er na een tijdje toch wel klaar mee. Het was eigenlijk nog niet eens zo laat, ik kon om 16.13 uur de trein naar Tilburg pakken, maar het was lang genoeg geweest.

Het beviel prima, zo alleen op pad. Ik heb de tijd genomen om alles goed te bekijken, heb veel gelopen en maakte een praatje met een mevrouw in de Hema. In de trein had ik fijn de tijd om wat te lezen en om wat naar buiten te staren.

Ga ik het vaker doen? Ik weet het niet. Het is erg fijn om even zo alleen er op te trekken. Maar het voelt ook raar, alsof ik iets doe wat niet mag. Wat onzin is natuurlijk. Toch voelt het als luieren onder werktijd. Maar misschien is dat luieren soms wel gewoon nodig…

BewarenBewarenBewarenBewaren

That Sugar Film

Afgelopen week zapte ik er langs, That Sugar Film. Een documentaire die werd uitgezonden bij 3Doc. Ik viel er midden in en bleef een hele tijd hangen. Om me maar weer eens te verbazen over alle suiker die overal in zit. En dan heb ik het niet over snoep, chocolade, frisdranken etc. Nee, over heel veel andere producten. Want dat snoepen, dat doe ik graag en ik weet dat ik dan suiker binnen krijg. Maar als ik een plakje cervelaat uit de supermarkt op mijn boterham leg, dan zit daar dus ook suiker in. En als ik dat plakje op een tarwe broodje leg, dan zit in allebei die producten suiker. Een beetje vermomd als gluctrose-fructosestroop en dextrose, maar het zit er dus wel in. Hoe meer etiketten je bekijkt, hoe meer verborgen suikers je tegenkomt. Suikers met schuilnamen, je vindt hier een lijstje met alle benamingen voor suiker.

Het heeft me dus weer aan het denken gezet. Want al die suikers, dat kan nooit goed zijn. Volgens mij is de eerste stap bewustwording en dat is, door het stukje wat ik van deze documentaire gezien heb, al gelukt. Even opnieuw wakker geschud en ik kijk weer vaker naar etiketten. En blijf het lastig vinden. Vooral de misleiding van fruitsuikers, wat ook gewoon suiker is, maar toch wat gezonder klinkt. Ik trap daar met 2 voeten in. Waarschijnlijk ben ik niet de enige, want ik zie het steeds vaker op producten in de supermarkt terug komen.

En wat die vleeswaren betreft, ik ga op zoek naar een alternatief. Op zoek naar vleeswaren zonder toegevoegde suiker. Het wordt waarschijnlijk eens tijd om bij Ekoplaza boodschappen te doen.

Hieronder trouwens de trailer van That Sugar Film. Ik wil ‘m nog helemaal gaan bekijken. Daar moet ik niet te lang mee wachten, want bij de NPO is hij tot 8 juni beschikbaar.

Een dagje onthaasten

Na een druk Intents-weekend waarin Joris en ik om en om achter de bar stonden, was gisteren echt even de dag om bij te komen. De kinderen op school en we besloten om het dakje van de auto open te gooien, wat boterhammen te smeren en op pad te gaan. Even eruit, genieten van het mooie weer, een mooie omgeving en verder niets.

Dat was erg fijn, we reden een stuk, stopten bij de Spoordonkse Watermolen en zochten een plekje in de schaduw voor een simpele picknick. Echt even onthaasten, alhoewel ik dat toch best lastig vind. Want er zijn nog genoeg andere dingen te doen. Dat komt dan ook steeds in mijn gedachten, waardoor het vinden van een beetje rust best wel lastig is. Maar het lukte aardig, ook wel dankzij het erg warme weer, waarbij rustig aan doen de beste optie is.

We moeten dat vaker doen, gewoon even helemaal niets. Even weg van alles. Dan moet ik nog wel even de uitdaging aangaan om ook mijn gedachtenstroom uit te kunnen zetten. 🙂