Alleen op pad

Soms wil ik er gewoon even uit, even uit de dagelijkse beslommeringen. En meestal doe ik dat dan niet. Mopper ik een beetje (veel), maar ga daarna gewoon weer door met het dagelijks leven. Tot ik gisteren dan echt op pad ging, in mijn eentje. Met de trein op weg naar Rotterdam. Omdat ik daar nog nooit was geweest en er een fotomuseum is. Dus daar ging ik, met mijn Hema-dagkaart.

UntitledHet was een prima dag, zo in mijn eentje. Heerlijk rondgehangen in het fotomuseum (wel vind ik die in Den Haag mooier), over de Erasmus-brug gelopen, in mijn eentje geluncht, de Markthal bekeken en lekker geshopt. En het werd maar warmer, dus was ik er na een tijdje toch wel klaar mee. Het was eigenlijk nog niet eens zo laat, ik kon om 16.13 uur de trein naar Tilburg pakken, maar het was lang genoeg geweest.

Het beviel prima, zo alleen op pad. Ik heb de tijd genomen om alles goed te bekijken, heb veel gelopen en maakte een praatje met een mevrouw in de Hema. In de trein had ik fijn de tijd om wat te lezen en om wat naar buiten te staren.

Ga ik het vaker doen? Ik weet het niet. Het is erg fijn om even zo alleen er op te trekken. Maar het voelt ook raar, alsof ik iets doe wat niet mag. Wat onzin is natuurlijk. Toch voelt het als luieren onder werktijd. Maar misschien is dat luieren soms wel gewoon nodig…

BewarenBewarenBewarenBewaren

Slow TV

Afgelopen week kwam ik weer wat echte slow tv tegen, tijdens het rond zappen kwam ik Kunstraadsels van Omroep Max tegen. Ik bleef hangen, omdat ik toch best wel benieuwd was naar wie er nu eigenlijk op dat schilderij van Ferdinand Bol stond. En nee, ik had het schilderij nog nooit eerder gezien, had wel eens gehoord van Ferdinand Bol en ben niet overdreven geïnteresseerd in kunst. Toch bleef ik kijken, want wie staan er dan op dat schilderij?

Het geheim werd ontrafeld, op een rustige manier ging professor Frans Grijzenhout op ontdekkingstocht. En werd het schilderij zelfs (nou ja, een kopie ervan) terug gebracht naar het huis waar het lang geleden boven de haard hing.

Bijzonder en een mooi programma om te bekijken. Zoals dat bij meer Slow TV het geval. Hieronder een paar van mijn favoriete programma’s.

Bed & Breakfast

Drie Bed & Breakfast-houders logeren bij elkaar en beoordelen elkaars B&B. Vooral leuk door de interactie tussen de stellen, die soms heel goed met elkaar overweg kunnen, maar soms ook niet. Wat dan weer een mooie spanning oplevert. En het kan zijn dat je jezelf kapot ergert aan een stel, schakel dan even Twitter in voor wat extra vermaak.

Verborgen Dorpen

Penelope Keith gaat op zoek naar verborgen dorpen in Engeland en komt op de meest prachtige plekken met veel mooie verhalen. Helaas heb ik nog niet veel afleveringen gezien, het komt om 19.00 uur, maar ik ga het zeker nog terugkijken. En waarschijnlijk bedenken wanneer we eens een reis naar Engeland gaan boeken.

We zijn er bijna

Martine van Os gaat met een groep pensionarissen op reis, met de caravan of camper. Die reizen beslaan altijd heel wat kilometers en het is heerlijk om het groepsproces te zien. Hoe kleine groepjes zich vormen, er gezamenlijke activiteiten worden gedaan en hoe stellen zelf de reis beleven. En dan is er soms een reiziger alleen, die net zijn vrouw heeft verloren en dan toch zo’n reis in zijn eentje onderneemt. Dan pink ik toch vaak even een traantje weg…

Heel Holland Bakt

Die mag natuurlijk niet ontbreken, de bakwedstrijd van het jaar. Want wie wordt er weer meesterbakker en wie valt af. Tot we dat weten kijk je iedere aflevering naar 3 opdrachten, die de kandidaten uit moeten voeren. Ontwikkel je sympathie voor de één en vind je dat de ander wel af mag vallen aan het eind van de aflevering. En ondertussen verbaas ik me over wat er allemaal wordt gemaakt en lach ik om het commentaar van Martine Bijl en vorige seizoen van André van Duijn. Die laatste bleek een goede vervanger, maar ik blijf Martine wel een beetje missen.

En ja, dit zijn dus allemaal programma’s van Omroep Max, de omroep voor de Slow TV. Dat doen ze goed, want een omroep voor ouderen is het dan toch eigenlijk niet meer. Ze laten eigenlijk gewoon zien dat het best wat minder flitsend mag. Dat tv ontspanning is en dat het fijn is als een programma daar op aan sluit.

Ben je op zoek naar de ultieme Slow TV? Kijk dan eens naar deze 7 uur durende treinrit door Noorwegen.

Insta-favorieten

Het is lastig, het vinden van een eigen stijl in fotograferen. Maar ik merk dat ik langzaamaan steeds meer mijn voorkeuren ga ontdekken en zo ook mijn eigen stijl ga ontwikkelen. Want ik merk steeds vaker dat ik houd van lichte foto’s met ‘zoete’ kleuren. Dat zijn plaatjes waar ik vrolijk van word.

Om een eigen stijl te ontdekken is het ook goed om eens naar foto’s van anderen te kijken. Dat heb ik tenminste geleerd van juf Else. 😉

Het vergrootglas in mijn Instagram-app is hierbij een mooi hulpmiddel. Ik scan door de foto’s en als ik iets zie wat me aanspreekt, dan ga ik de foto beter bekijken. Ik merk dat ik word aangetrokken door de kleur roze en door rustige plaatjes. Hieronder een overzichtje van de afgelopen dagen. Rustige sfeervolle beelden, foto’s van steden en mistige taferelen. De foto met de trein, gemaakt in Berlijn, valt misschien wat buiten het geheel. Maar het geel met het vale blauw vind ik een erg fijne combinatie. En de foto linksonder vind ik zo indrukwekkend, met die grote brug. Gemaakt in Schotland, ik geloof dat ik weer een vakantiebestemming op mijn lijstje kan zetten. 🙂

IMG_0058

Fotocredits:

Wat zijn jouw favorieten op Instagram?

BewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewaren

Leesvoorraad met Bookchoice

In januari kreeg ik met mijn verjaardag een kadobon voor een jaar Elly’s Choice. Ik keek uit naar de boeken die ik per maand mocht downloaden en lezen, maar zag op tegen de keuze die ik moest maken. Bij Elly’s Choice waren er 4 standaardboeken en de keuze voor een extra pakket; man, vrouw en literatuur. Vooral die laatste 2 maakten de keuze lastig.

Maar eindelijk was ik dan zover om het de bon in te wisselen en veranderde Elly’s Choice ineens in Bookchoice. Gelukkig lukte het, dankzij wat hulp van de klantenservice, om de gekregen kadobon toch in te wisselen. Op Facebook werd er flink wat gemopperd over deze plotselinge overname en verandering. Vooral de beperkte keuze van de boeken, er zijn nu per maand 8 boeken beschikbaar, dus geen keuze meer voor meerdere pakketten, was reden tot klagen. Dat snap ik wel, vooral als je het literatuur-pakket iedere maand ontvangt. Want volgens mij is dat nu een beetje een ondergeschoven kindje geworden. En het mannen-gedeelte misschien ook wel.

Voor mij werd het zo alleen maar gemakkelijker, geen keuze-stress meer. Dus ging ik lekker aan de slag met downloaden van de boeken (die ook in luisterboeken beschikbaar zijn). Inmiddels ben ik 4 maanden en 32 boeken verder. En nee hoor, ik heb nog lang niet alle 32 boeken gelezen, maar mijn Kobo-reader loopt lekker vol. Ik kijk nu al uit naar de zomervakantie om eens lekker bij te lezen (niet dan ik ze dan alle 32 uit lees).

Ik kijk ook al erg uit naar volgende maand. Net even gespiekt wat er aan komt en erg leuk om te zien dat het tweede deel van Hendrik Groen op de planning staat. Het eerste deel las ik vorige maand en ik verheug me nu al op het vervolg!

 

De Pont Tilburg

Het plan was een dagje Efteling, maar de slechte weersvoorspellingen zorgde voor het uitstellen van dat plan. Maar om de studiedag toch nog een beetje nuttig te besteden, werd het een bezoek aan De Pont in Tilburg.

Pont-06809 Ik was erg benieuwd hoe dat bezoekje zou verlopen met drie kinderen, van 4 tot 12 jaar, want ik kan me voorstellen dat zij het niet altijd even interessant vinden. Dankzij de audio-route voor kinderen viel dat heel erg mee. Ze vonden het alledrie heel erg leuk en we hebben dan ook een hele tijd rondgehangen in het museum. Die audio is trouwens niet alleen voor kinderen leuk, voor volwassenen geeft het ook een andere kijk op bepaalde kunstwerken.

Zelf was ik erg onder de indruk van de werken van Fiona Banner. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar wil nu zeker meer over haar weten. Haar werk is behoorlijk abstract, maar ik blijf er naar kijken en heb zo mijn eigen gedachten erbij. Bijzonder hoe zij dingen in beeld brengt.

Tijdens het bezoek aan De Pont merk ik wel dat mijn aandacht snel uitgaat naar fotografie. Dus is het maar goed dat ik binnenkort eens naar het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam ga. Die staat al heel lang op mijn verlanglijstje.

Pont-06865

Ruimte in je hoofd

Zojuist heb ik mijn tweede Headspace-sessie gedaan. Even een moment stil staan en tot mezelf komen. Want dat is wat deze app doet. Je kunt het mediteren noemen, maar ik vind dat al snel zwaar en ingewikkeld klinken. Deze app laat zien dat dit helemaal niet zwaar en moeilijk is. 

Gisteren ben ik hier dus mee begonnen. Ik installeerde de app, sloot mezelf in de slaapkamer en bekeek het intro-filmpje. Vervolgens startte ik de eerste sessie en werd daarbij begeleid door Andy, de stem in de app. Die stem doet een hoop, want die is zo ontspannen en rustgevend. 

Na die eerste sessie wist ik het al, dit ga ik vaker doen. Dus startte ik vandaag de tweede sessie. Zou het deze keer beter gaan of slechter? En misschien ging het iets minder goed, was ik net wat meer afgeleid. Maar volgens Andy is dat helemaal niet erg. Het gaat de ene keer beter dan de andere keer. Lees voor mezelf is wel dat ik de volgende keer mijn telefoon op ‘niet storen’ moet zetten. Hij stond vandaag wel op stil, maar als er dan berichten binnen komen, ben ik meteen al afgeleid. 

Nog 8 sessies te gaan, dan heb ik de eerste 10 afgerond. En dan? Volgens mij moet ik dan gaan betalen. Ik zie op tegen dat moment. Blijf ik zo positief, is het het geld waard of verdwijnt deze app in de prullenbak?

That Sugar Film

Afgelopen week zapte ik er langs, That Sugar Film. Een documentaire die werd uitgezonden bij 3Doc. Ik viel er midden in en bleef een hele tijd hangen. Om me maar weer eens te verbazen over alle suiker die overal in zit. En dan heb ik het niet over snoep, chocolade, frisdranken etc. Nee, over heel veel andere producten. Want dat snoepen, dat doe ik graag en ik weet dat ik dan suiker binnen krijg. Maar als ik een plakje cervelaat uit de supermarkt op mijn boterham leg, dan zit daar dus ook suiker in. En als ik dat plakje op een tarwe broodje leg, dan zit in allebei die producten suiker. Een beetje vermomd als gluctrose-fructosestroop en dextrose, maar het zit er dus wel in. Hoe meer etiketten je bekijkt, hoe meer verborgen suikers je tegenkomt. Suikers met schuilnamen, je vindt hier een lijstje met alle benamingen voor suiker.

Het heeft me dus weer aan het denken gezet. Want al die suikers, dat kan nooit goed zijn. Volgens mij is de eerste stap bewustwording en dat is, door het stukje wat ik van deze documentaire gezien heb, al gelukt. Even opnieuw wakker geschud en ik kijk weer vaker naar etiketten. En blijf het lastig vinden. Vooral de misleiding van fruitsuikers, wat ook gewoon suiker is, maar toch wat gezonder klinkt. Ik trap daar met 2 voeten in. Waarschijnlijk ben ik niet de enige, want ik zie het steeds vaker op producten in de supermarkt terug komen.

En wat die vleeswaren betreft, ik ga op zoek naar een alternatief. Op zoek naar vleeswaren zonder toegevoegde suiker. Het wordt waarschijnlijk eens tijd om bij Ekoplaza boodschappen te doen.

Hieronder trouwens de trailer van That Sugar Film. Ik wil ‘m nog helemaal gaan bekijken. Daar moet ik niet te lang mee wachten, want bij de NPO is hij tot 8 juni beschikbaar.